Μαθαίνοντας να λες «ΟΧΙ» (ΙI)

στις

 

Ο_Ηλίας_του_16ουΣυνέχεια από το Μαθαίνοντας να λες «ΟΧΙ» (Ι)

Στο προηγούμενο άρθρο επισημάναμε ότι το να λέμε όχι για τους σωστούς λόγους, με τη σωστή ένταση, το σωστό τρόπο και στον σωστό χρόνο είναι δεξιότητα απαραίτητη προκειμένου να προστατεύσουμε την ποιότητα και τη συνέπεια της δουλειάς μας.

Σε κάποιες περιπτώσεις όμως ένα απλό όχι δεν είναι αρκετό. Υπάρχει πάντα κάποιος που θα προσπαθήσει να μας επιβάλει αυτό που θέλει και όχι απαραίτητα επειδή είναι επείγον ή σημαντικό. Τότε είναι η κατάλληλη στιγμή να επιδείξουμε αποφασιστικότητα.

Δεν χρειάζεται καν να θυμώσουμε ή να ανεβάσουμε την ένταση. Απλά επαναλαμβάνουμε αυτά που μόλις είπαμε επιδεικνύοντας μεγαλύτερη σταθερότητα και αποφασιστικότητα στη φωνή μας. Η επανάληψη δείχνει ξεκάθαρη απόφαση η οποία δεν χρειάζεται καμία αλλαγή διατύπωσης για να επικοινωνηθεί αποτελεσματικότερα.

Πχ. «Νίκο, Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σε βοηθήσω αυτή τη στιγμή. Πρέπει να παραδώσω σε μια ώρα. Μόλις τελειώσω θα έρθω στο γραφείο σου».

Λογικά το μήνυμα μεταφέρθηκε αποτελεσματικά αποφεύγοντας αχρείαστες εντάσεις ή καθυστερήσεις.

Τι γίνεται όμως αν έχουμε να κάνουμε με άνθρωπο επίμονο που επανέρχεται ξανά και ξανά στη σημασία και το επείγον της δικής του δουλειάς;

Είναι σχεδόν βέβαιο πως για ένα πραγματικά επείγον και σημαντικό περιστατικό θα είχαμε ήδη προσφέρει τη βοήθεια μας. Όμως βρισκόμαστε μπροστά σε κάποιον που αδιαφορεί για τη δική μας δουλειά και θέλει να επιβάλει το προσωπικό του συμφέρον. Σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητο να βάλουμε τα όρια μας. Είναι η στιγμή που πρέπει, να απαιτήσουμε σεβασμό ανάλογο με αυτόν τον οποίο επιδεικνύουμε.

Πχ. «Νίκο, κατάλαβα πολύ καλά τη σπουδαιότητα και μάλιστα ξέρω τον πελάτη για τον οποίο μιλάς. Αυτή τη στιγμή όμως ασχολούμαι με πολύ μεγαλύτερο πελάτη στον οποίο θα πρέπει να απαντήσω εντός της επόμενης ώρας. Έγινα κατανοητός;»

Η μικρή κλιμάκωση δεν στοχεύει στη σύγκρουση αλλά στην επίδειξη της αποφασιστικότητας μας.

Ας υποθέσουμε όμως ότι ο συνάδελφος αναζητά την ένταση επειδή «απλά» έχει μια κακή μέρα. Οι επιλογές είναι δύο, είτε εμπλεκόμαστε σε μια συναισθηματική ένταση για την οποία γνωρίζουμε ήδη πως δεν είναι έξυπνη λύση, είτε υποχωρούμε προσδιορίζοντας την αναμενόμενη μελλοντική συμπεριφορά του συναδέλφου.

Η καλύτερη λύση είναι να τελειώσουμε τη συζήτηση άμεσα ακολουθώντας την παρακάτω προσέγγιση: 

  • Επαναλαμβάνουμε το μήνυμα με τρόπο περιεκτικό. Η θέληση να βοηθήσουμε είναι δεδομένη, αλλά υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος για να την προσφέρουμε.
  • Ξεκαθαρίζουμε πως δεν υπάρχουν περιθώρια για διάλογο ή αμφισβήτηση. Επιστρατεύουμε τη γλώσσα του σώματος για να υποστηρίξουμε τα λεγόμενα μας. Φροντίζουμε να κοιτάμε με ειλικρίνεια και σιγουριά τον συνομιλητή μας και τελειώνοντας απομακρυνόμαστε μην αφήνοντας περιθώρια για περεταίρω συζήτηση. Ουσιαστικά του ζητάμε ευγενικά να φύγει.

Πχ. «Νίκο, θα έρθω στο γραφείο σου στις 10:00, μόλις τελειώσω με την προσφορά και μιλήσω με τον πελάτη μου. Ευχαριστώ».

Είναι σχετικά σπάνιο μια συνεννόηση να προχωρήσει τόσο δύσκολα, αλλά αν συμβεί καλό είναι σε εύλογο χρονικό διάστημα να επιδιώξουμε συζήτηση με το συνάδελφο προκειμένου να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις και δυσάρεστες εντυπώσεις και από τις δύο πλευρές.

Μέχρι εδώ έχουμε αναλύσει το τι πρέπει να πούμε, πότε και πώς. Όμως, το Όχι είναι ένα δυνατό μήνυμα και έχει τη δική του γλώσσα του σώματος για να εκφραστεί αποτελεσματικά κάτι που θα καλύψουμε στο επόμενο άρθρο.

Παναγιώτης Μητρούλιας

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s